Część ustna egzaminu państwowego z polskiego B1 i B2: jak ćwiczyć samemu
Opublikowano 3 października 2026
Najpierw ograniczenie: tutaj ustnej części egzaminu państwowego nie oceniamy, a Komisja nie publikuje kryteriów jej oceny. Dlatego ten tekst nie obiecuje wyniku. Pokazuje, co o części ustnej wiadomo z przepisów, i jak ćwiczyć ją samemu tak, żeby ćwiczenie coś mówiło.
W skrócie
- Część ustna B1 i B2 trwa najwyżej 15 minut, jest warta 40 punktów; próg to 20 na B1 i 24 na B2.
- Zestaw zadań losujesz na miejscu. Kryteria oceny przychodzą do komisji w zapieczętowanej kopercie i nie są publikowane.
- Wniosek o ponowne sprawdzenie dotyczy tylko części pisemnej — wynik ustnej jest ostateczny.
Co o części ustnej mówią przepisy?
Część ustna egzaminu państwowego B1 i B2
Kryteria oceny ustnej Komisja przesyła komisji egzaminacyjnej w zapieczętowanej kopercie — nie są publikowane.
- Część ustna odbywa się po pisemnej — tego samego dnia albo następnego (§17 ust. 1).
- Na B1 i B2 trwa nie dłużej niż 15 minut (§17 ust. 2). Dokładny czas Komisja podaje na zestawie zadań (§17 ust. 5).
- Zdający losuje jeden z zestawów zadań (§17 ust. 4), więc nie wiesz wcześniej, jaki temat dostaniesz.
- Próg jest taki sam jak w pisemnych częściach: 50% na B1, 60% na B2 (§23). Na 40 punktów to 20 i 24.
- Kryteria oceny części ustnej Komisja przekazuje razem z zadaniami, w osobnej zapieczętowanej kopercie (§8 pkt 5, §9 ust. 3). Nie są publikowane.
- Wniosek o ponowne sprawdzenie pracy dotyczy części pisemnej — ponownego sprawdzenia ustnej przepisy nie przewidują.
Jakie zadania są na ustnym?
Według materiałów Komisji na B1 są trzy zadania: opis ilustracji, monolog na temat i sytuacja komunikacyjna z egzaminatorem. Na B2 — trzy monologi: na podstawie zestawu zdjęć, komentarz do krótkiego tekstu i wypowiedź na zadany temat. Komisja może zadawać pytania.
Pełne przykładowe zadania z odpowiedziami są na stronach mówienie B1 i mówienie B2. Ten tekst jest o tym, jak je ćwiczyć.
Jak ćwiczyć, gdy nikt cię nie ocenia?
To nasza metoda, nie zalecenie Komisji. Opiera się na tym, co da się sprawdzić bez egzaminatora: czas, odpowiedź na polecenie, liczba błędów.
- Losuj zadanie, nie wybieraj. Na egzaminie losujesz zestaw, więc ćwiczenie z ulubionym tematem jest łatwiejsze niż egzamin.
- Nagrywaj każdą odpowiedź telefonem. Bez nagrania nie wiesz, co naprawdę padło — pamięć poprawia.
- Mierz czas. Cała część trwa do 15 minut na trzy zadania, więc pojedyncza wypowiedź to kilka minut, nie kilkanaście.
- Odsłuchaj nagranie następnego dnia, z poleceniem obok. Najpierw jedno pytanie: czy jest zrobione to, o co prosi polecenie — opis, porównanie, uzasadnienie?
- Przepisz jedną minutę nagrania słowo w słowo i podkreśl błędy. Licz je za każdym razem w tym samym zadaniu — liczba ma spadać.
- W sytuacji komunikacyjnej (B1) ćwicz z drugą osobą, która przerywa i dopytuje. Wyuczony monolog nie zastąpi rozmowy.
Gdzie najłatwiej stracić punkty?
- Opis zdjęcia jako lista szczegółów. Polecenie zwykle prosi o więcej: o sytuację, porównanie albo własne zdanie.
- Komentarz do tekstu jako streszczenie (B2). Pokaż, że rozumiesz sens, a potem powiedz, co o tym myślisz i dlaczego.
- Zbyt krótko. Krótka, poprawna odpowiedź to mało materiału do oceny.
- Cisza po pytaniu komisji. Lepiej zacząć od zdania, które daje czas — „To ciekawe pytanie, myślę, że…” — niż milczeć.
Pozostałe części egzaminu: egzamin państwowy B1, egzamin państwowy B2. Dlaczego ustny poniżej progu oznacza niezdany egzamin — jedna część poniżej progu.