Jak napisać esej po polsku: wzór eseju szkolnego na egzamin B1 i B2
Opublikowano 29 października 2026
Esej szkolny to tekst, w którym przedstawiasz swoje poglądy i refleksje na temat podany w tytule. Zaczynasz od pytania albo popularnej opinii, rozwijasz dwie–trzy myśli z przykładami — najlepiej z własnego życia — i kończysz wnioskiem. Esej nie musi niczego udowodnić; to odróżnia go od rozprawki, która broni jednej tezy argumentami.
W skrócie
- Cztery części: tytuł, wstęp z pytaniem, dwie–trzy myśli z przykładami, zakończenie z wnioskiem.
- Pierwsza osoba i przykłady z życia są tu na miejscu; nie są na miejscu luźne zdania, które nie dotyczą tematu.
- Na egzaminie państwowym: na B1 — w 6 z 14 arkuszy w bibliotece, jako długi tekst, 160–170 słów; na B2 — w 4 z 9 arkuszy w bibliotece, jako długi tekst, 250–270 słów.
Rozporządzenie wyjaśnia, że chodzi o esej szkolny: formę, w której piszący przedstawia swoje poglądy, rozważania lub refleksje na dany temat. Arkusze dodają w nawiasie „wypracowanie szkolne” i podają tytuł — „Zwierzę w domu”, „Człowiek uczy się przez całe życie”.
Kiedy ta forma jest na egzaminie?
- Na B1 — w 6 z 14 arkuszy w bibliotece, jako długi tekst, 160–170 słów
- Na B2 — w 4 z 9 arkuszy w bibliotece, jako długi tekst, 250–270 słów
W części pisemnej egzaminu państwowego piszesz dwa teksty — krótki i długi — z jednego z trzech zestawów do wyboru, więc tej formy nie musisz wybierać. Arkusz drukuje dla całej części trzy kryteria: realizację zadania, zakres środków językowych i poprawność — 30 pkt na B1 i 40 pkt na B2 za oba teksty razem. Ile z tego przypada na jeden tekst, Komisja nie publikuje. Całą część pisemną opisuje strona pisanie.
Jak napisać esej krok po kroku?
- Tytuł: przepisz ten z zadania albo nadaj własny, jeśli zadanie o to prosi.
- Wstęp: popularna opinia albo pytanie, które temat stawia — „Często słyszy się, że…”, „Zastanawiam się, czy…”.
- Rozwinięcie: dwie–trzy myśli, każda w osobnym akapicie, każda z przykładem.
- Druga strona: jedna myśl, która pokazuje temat inaczej — „Z drugiej strony…”.
- Zakończenie: wniosek w jednym–dwóch zdaniach, który wraca do tytułu.
Zwroty do eseju
| Wstęp i opinia | Rozwinięcie i zakończenie |
|---|---|
| Często słyszy się, że… / Mówi się, że… | Zastanawiam się, czy… |
| Moim zdaniem… / Uważam, że… | Z jednej strony…, z drugiej strony… |
| Dobrym przykładem jest… / Pamiętam, jak… | Właśnie dlatego… / To pokazuje, że… |
| Nie można jednak zapominać, że… | Warto też zauważyć, że… |
| Podsumowując… / Na koniec… | Dziś wiem, że… |
Wzór eseju (170 słów)
Podróże uczą więcej niż książki
Często słyszy się, że podróże kształcą. Zastanawiam się, czy to prawda, czy tylko ładne hasło z biura podróży.
Moim zdaniem podróż uczy przede wszystkim tego, czego nie ma w podręcznikach. Pamiętam mój pierwszy wyjazd do Polski. Znałam gramatykę, ale na dworcu w Krakowie nie rozumiałam ani jednego komunikatu. Po tygodniu pytałam już o drogę, kupowałam bilety i żartowałam z kelnerem. Nauczyłam się też, że w sklepie zawsze mówi się „dzień dobry”, a w tramwaju ustępuje się miejsca starszym osobom. Żadna książka nie dała mi tyle w tak krótkim czasie.
Z drugiej strony nie można zapominać, że sama podróż nie wystarczy. Wielu turystów przez dwa tygodnie widzi tylko hotel i plażę. Wracają opaleni, ale niczego nowego nie wiedzą. Podróż uczy więc tylko wtedy, gdy rozmawiamy z ludźmi, próbujemy nowych potraw i nie boimy się błędów.
Podsumowując, książki dają wiedzę, a podróże — odwagę, żeby z niej korzystać. Dziś wiem, że potrzebuję jednego i drugiego. Dlatego w każde wakacje jadę tam, gdzie nikt nie mówi moim językiem.
Pytanie we wstępie, myśl z przykładem z życia, druga strona i wniosek, który wraca do tytułu. Tekst jest nasz, nie z arkusza.